با عرض خوش آمد، برای خرید پکیج آموزشی، ابتدا در سایت ثبت نام نموده سپس اقدام به خرید نمایید. برای خرید دوره به بخش "دوره های آموزشی" مراجعه نمایید.
0

كاردانو به زبان ساده

حالت شب

در حال حاضر رمزارزهای بی شماری وجود دارد که می توانید خریداری کنید. اما اخیراً، چیزی به نام کاردانو دیده ایم که مورد توجه بسیاری قرار گرفته است. اما چرا ناگهان کاردانو اینقدر محبوب شده است؟چه چیزی آن را در مقایسه با سایر رمزارزها بسیار خاص می کند؟خوب بیایید بفهمیم …

کاردانو یک پلتفورم جدید رمزارز است که  در سال ۲۰۱۷ پس از ۲ سال از آغاز پروژه عرضه شد.

این رمزارز نسبت به سایر رمزارزها متفاوت است زیرا بر اساس نظرا ت و پیشنهادات متخصصین اصلاح گردیده است. بنابراین تیم کاردانو به جای نوشتن وایت پیپر و پیاده سازی مستقیم آن برای کدگزاری، اطمینان حاصل می کند که متخصصان از سراسر جهان تحقیقات آن ها را بخوانند، آنها را بهبود بخشند و روی نتیجه اتفاق نظر پیدا کنند.

این روش کار بسیار متفاوتی است! کاردانو ادعا می کند که نسل سوم رمزارزها است. نسل اول بیت کوین بود و در اصل طلای دیجیتال است.برای انتقال و ذخیره پول مجازی استفاده می شود اما با مشکل مقیاس پذیری روبرو است. نسل دوم با اتریوم آغاز شد و قراردادهای هوشمندی را برای ما به ارمغان آورد. مقیاس پذیری را تا حدی بهبود بخشید اما برای تبدیل شدن به واحد پول جهانی کافی نیست. با این حال نسل سوم می خواهد دو نسل قبلی را بگیرد و آنها را بهبود ببخشد. در حال حاضر کاردانو و IOTA هر دو بلاک چین های نسل سوم محسوب می شوند. کاردانو می خواهد سه نقطه درد بزرگ نسل فعلی را حل کند:  مقیاس پذیری ، قابلیت همکاری و پایداری.

بیایید هر یک را مرور کنیم.

ما با مقیاس پذیری شروع خواهیم کرد که خود شامل سه مشکل است که باید حل شوند: تراکنش در ثانیه، پهنای باند شبکه و ذخیره سازی. معاملات در ثانیه واضح ترین معامله است:  برای اینکه رمزارز به یک سیستم پرداخت جهانی تبدیل شود، باید بتوانید بسیاری از معاملات را در ثانیه انجام دهید.

سیستم اوربوس کاردانو با اتخاذ “اثبات سهام” به جای “اثبات کار”، این مسئله را حل می کند.

احتمالاً می دانید که بیت کوین از الگوریتم اثبات کار استفاده می کند و به همه اجازه می دهد بلوک های جدید را استخراج کنند. این فرایند کند است و نه تنها مقدار زیادی از محاسبات را هدر می دهد ، بلکه مقدار زیادی برق را نیز هدر می دهد. کاردانو بسیار کارآمدتر است. به همه اجازه نمی دهد بلوک های جدید را استخراج کنند. در عوض، شبکه برای هر اسلات یک نود را به‌عنوان لیدر (Leader) آن اسلات انتخاب می‌کند که به آن‌ها اسلات لیدر گفته می‌شود.

در کاردانو برای انجام این همه کار زمان به بازه‌هایی به اسم اپیک (Epoch) تقسیم می‌شود. هر اپیک نیز به بازه‌های کوچک‌تری به نام اسلات (Slot) تقسیم می‌شود. در این سیستم تنظیم‌شده که در هر اسلات یک بلاک تولید شود. سپس شبکه برای هر اسلات یک اسلات لیدر انتخاب می کند و این تنها شخصی است که می تواند یک بلاک را برای آن اسلات خاص استخراج کند. این اسلات لیدرها کارشان این است که تراکنش‌های منتشرشده در شبکه در آن بازه زمانی را تایید کنند، با آن بلاک بسازند و به بلاک‌چین متصل کنند.

اگر به هر دلیل اسلات لیدر، تایید تراکنش‌های اسلات تعیین‌شده را در مدت‌زمان تعیین‌شده انجام ندهد یا کلا هیچ کاری در این باره نکند، تایید تراکنش‌های آن اسلات و تولید بلاک از آن‌ها به نود دیگری واگذار می‌شود. حالا این نود باید صبر کند که دوباره به‌عنوان یک اسلات لیدر انتخاب شود. این فرآیند باعث می‌شود شبکه ارز دیجیتال کاردانو بسیار قابل توسعه و مقیاس‌پذیر باشد؛ زیرا در صورت افزایش تعداد تراکنش‌ها می‌توان تعداد اسلات‌های هر اپیک را افزایش داد.

مشکل بعدی که مانع از مقیاس‌پذیری ارزهایی مثل بیت‌کوین می‌شود، پهنای باند شبکه است. بیت‌کوین یک شبکه فردبه‌فرد (Peer to Peer) است. هر نود در این شبکه نسخه ای از کلیه تراکنش های جدید را دریافت می کند. اما تصور کنید اگر هزاران تراکنش در ثانیه انجام شود چه اتفاقی می افتد. نود برای بارگیری مداوم همه آنها به پهنای باند زیادی نیاز دارد ، پس زیادی مقیاس پذیر نیست!

برای جلوگیری از این کار، در ارز دیجیتال کاردانو خود شبکه به زیرشبکه‌هایی تقسیم می‌شود. این کار با تکنیکی به نام پیکربندی بین‌شبکه‌ای بازگشتی یا RINA  انجام می  گیرد. هر نود در یک زیرشبکه قرار می‌گیرد و با نودهای داخل آن زیر شبکه تعامل می‌کند. مانند پروتکل TCP / IP برای اینترنت.

جنبه نهایی مقیاس پذیری ذخیره اطلاعات است.

بلاکچین ها تمام معاملات انجام شده را ذخیره می کنند. اما چگونه می توانیم این مجموعه داده های رو به رشد را کنترل کنیم؟ تیم کاردانو در فکر اجرای تکنیک هایی مانند هرس، فشرده سازی و تقسیم بندی هستند.  با این حال آنها این را در حال حاضر اولویت اصلی نمی دانند زیرا فضای ذخیره سازی در حال حاضر هنوز هم نسبتاً ارزان است. آنها بعداً در سال ۲۰۱۸ یا آغاز سال ۲۰۱۹ به این مشکل پرداختند.

مشکل بزرگ دوم قابلیت همکاری است که خود دربرگیرنده دو مسئله دیگر است.

یک: علی رغم این که رمزارزهای زیاد وجود دارد اما ارزهای دیجیتال خیلی نمی‌توانند با هم تعامل و کار کنند.

مشکل دوم در دنیای ارزهای دیجیتال این است که بانک‌ها و موسسات مالی در دنیا تمایلی برای استفاده از آن‌ها ندارند. بنابراین تیم کاردانو فرض می کند که در آینده تنها یک سکه برای اداره همه آنها نخواهیم داشت. در عوض، چندین رمزارز مختلف در کنار هم وجود خواهند داشت که هرکدام پروتکل و قوانین خاص خود را دارند. در حال حاضر آن ها تعاملی با هم ندارند، برای مثال شما نمی توانید بیتکوین را بدون هیچ واسطه ای به اتر تبدیل کنید.

یکی از اهداف ارز دیجیتال کاردانو این است که این شبکه در نهایت به چیزی به اسم «اینترنت بلاک‌چین‌ها» تبدیل شود یا به عبارت دیگر: زنجیره بلوکی که می تواند بفهمد در بلاک چین های دیگر چه اتفاقی می افتد. این به معنای انتقال یکپارچه دارایی ها از چندین زنجیره است.

سپس مشكل دولت ها و بانك ها نیز وجود دارد. آنها از رمزارزها فرار می کنند زیرا این ارزها به قوانین منظم بانکی پایبند نیستند. برای آنها دشوار است که به یک تراکنش در دنیای رمزارز اعتماد کنند زیرا هیچ فراداده ای در مورد آن معامله ندارند. بانک‌ها می‌خواهند هنگام تراکنش علاوه بر خود واکنش، بدانند که پول از چه کسی به چه کسی می‌رود و در راستای اجرای قواعد بین‌المللی و جلوگیری از پول‌ شویی حتی دوست دارند بدانند چرا یک تراکنش خاص انجام می‌شود.با این حال این اطلاعات نیز بسیار حساس است.

بنابراین کاردانو امکانی فراهم می‌آورد که کاربران در صورت تمایل بتوانند چنین اطلاعات شخصی موردنیاز بانک‌ها را که به آن‌ها متادیتای (Metadata) تراکنش می‌گویند نیز مبادله کنند. این امر باعث می شود دنیای رمزارز با دنیای بانکی سنتی بهتر تعامل کند. اما بازهم این کاربر است که تصمیم می گیرد که آیا چنین چیزی را می خواهد یا نه.

پایداری

آخرین مسئله ای که تیم قصد دارد آن را حل کند ، پایداری است.

شرکت‌ها و تیم‌هایی که می‌خواهند یک ارز دیجیتال را توسعه دهند، برای به دست آوردن سرمایه موردنیاز، در مقطعی یک عرضه اولیه سکه‌های ارز دیجیتال (Initial Public Offer) یا ICO برگزار می‌کنند. شرکت با سرمایه‌ای که از این راه جمع کرده، بقیه شبکه را توسعه می‌دهد؛ اما مشکل اینجاست در بیشتر پروژه‌ها این سرمایه جمع شده از ICO برای توسعه کامل شبکه کافی نیست. چگونه آنها اطمینان خواهند یافت که توسعه فناوری شان  ادامه خواهد یافت؟ آیا آن ها مرحله فوق را باید دوباره تکرار کنند؟

این هنوز یک سوال بی پاسخ است اما واضح است که جمع آوری پول آن هم فقط یک بار چندان پایدار نیست و باعث پیشرفت مداوم نمی شود.

کاردانو قصد دارد با ایجاد خزانه داری این مشکل را حل کند.

به همین دلیل در ارز دیجیتال کاردانو این قاعده گذاشته شده است که همواره درصدی از همه تراکنش‌ها در یک حساب اختصاصی پس‌انداز شود.

خود خزانه داری کیف پول ویژه ای است که توسط هیچ کس کنترل نمی شود. در عوض نوعی قرارداد هوشمند است که می تواند بخشی از بودجه را به تیم یا افراد که قصد ارایه پیشنهادی برای توسعه و پیشبرد شبکه و بهبود پروتکل کاردانو دارند، اختصاص دهد.

برای این کار، توسعه دهندگان باید پیشنهادی را ارائه دهند و بگویند چه چیزی را که می خواهند تغییر دهند و چه مقدار پول برای آن نیاز دارند. سپس جامعه کاردانو می تواند به ایده هایی که فکر می کنند مهمترین است رای دهند. وقتی یکی از این پیشنهادها بیشترین رای را به دست آورد، دارایی این حساب پس‌انداز به آن گروه یا آن تیم داده می‌شود تا آن تیم توسعه سیستم را ادامه دهد.

با گذشت زمان، مدل خزانه داری کاردانو را با ارائه جریان مداوم پول که می تواند برای ادامه تحقیقات و بهبود سیستم استفاده شود، پایدار نگه می دارد. تاکنون در مورد همه چیزهایی که پروژه کاردانو می خواهد به آنها دست یابد صحبت کردیم. همانطور که می بینید کاملا جاه طلبانه و شاید کمی خطرناک است.

آنها سعی می کنند بسیاری از مشکلات چالش برانگیز را برطرف کنند. مدل خزانه داری را به عنوان مثال در نظر بگیرید: این امر به یک سیستم رای گیری منصفانه متکی است تا از کنترل افراد جلوگیری کند. پروژه کاردانو بسیار جوان است و راه طولانی را در پیش دارد. اما روش کار آنها با سایر رمزارزها بسیار متفاوت است.بنابراین کاردانو ممکن است پروژه ای باشد که سرانجام برخی از مسائل دیرپا و اساسی را حل کند.

زمان نشان خواهد داد!

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *